YAZ ARTIĞI

 

Güneşin omzunda serinler,
Gönlümün tatlı telaşı...
Sessizliğin harf yağmuru,
-kuş kanadı gibi-
kanatır ruhumu!
Zaman toplar eteklerini,
gölgesini baharın üstüne bırakır...
içimde kalanlar—
bir yaz artığı!

Dünya, 
Döner durur,
Umudu dünde bırakmak için...
Unutuluşun koynunda,
kimsesiz hayaller! 
Dar ağacında asılı,
Rüyaların sessiz soluğu!

Ne yana baksan yangın yeri!
Acımasız bir ateş...
Yanar, yakar, amansız..!
Ne yana baksan
Yokluğun hınzır uğultusu
-Kopkoyu karanlığa eş -

Ne zaman bitecek:
beklemek—
durmak—
yok olmak—
yok saymak..?

Say ki,
Yaşamak
Ölmek kadar acı!
Say ki,
Sevmek
Kabul etmek kadar yakıcı!
Say ki 
Bilmek
Unutmak kadar umarsız!
Say ki 
Olmadı olanlar !
Eski bir masal,
Kırık dökük söylenti, 
Yaşananlar...
 
Çocuktuk,
bir oyun tutturduk,
kazanan da olmadı...
kaybeden de...

Gün battı—
Eve koştuk
Turuncunun eşiğinde !

Yasemin OCAK 
@susmayansiir

 

Yazan	Yasemin Ocak
Okunma Sayısı	31
Kelime Sayısı	118
🕐 Tahmini Okuma Süresi	1 dakika
Kaynak / Alıntı	Özgün